Dijital çağın kesintisiz akışı içinde bu üç boyutun; bilme, var olma ve değer verme süreçlerinin giderek parçalandığına tanıklık ediyoruz. Bilgi çoğalırken ortak akıl zayıflıyor; iletişim hızlanırken eş zamanlılık hissi gitgide yavaşlıyor; kanaat üretimi artarken değerlerin müşterek zemini şiddetle daralıyor. Gazete işte bu bilişsel parçalanmışlığın tam ortasında, dünyayı yeniden bir kompozisyona dönüştürme gayretinde olan ve nadir kalan formlardan biri olarak önemini hâlâ koruyor. Dünyayı ve hayatı insana parçalı bir akışın çok ötesinde ‘bakmaktan’ ‘görmeye’ tebdil olmuş bir bütün olarak sunmaya tüm gücüyle gayret ediyor.

Fertler, kendisini aşan bir anlamla bağını kaybettikçe ilkel bir tüketene; ortak bir anlam etrafında toplanan gruplar, cemaatler, partiler aidiyetini ve müşterek mesuliyetini yitirdikçe kapalı bir zümreye; birbirinden farklı fert, grup ve cemaatlerin daha geniş bir hayat ve kader tasavvuru içinde kurduğu cemiyet ise çözülüp dağınık bir kalabalığa dönüşüyor.