“Hanlar gelip gidiyor, şeyh yerinde kalıyordu; yeni gelen han da çoğu zaman eskisi gibi onun duasına, aracılığına ve halk üzerindeki sözüne ihtiyaç duyuyordu. Şeyhe bağlanan kişi böylece, yönetimler değişirken yerinde duran bir otoriteye ve hangi han gelirse gelsin kendisine arka çıkacak bir koruyucuya kavuşuyordu.

Farklı mizaçlara açık olan dış halka her çeşit insanı içine alabiliyor, merkeze yaklaştıkça sıkılaşan kurallar da bu kalabalığı başıboş bırakmıyordu. Büyüyen topluluklarda otoritenin dağılması beklenir. Kâsânî’nin çevresinde ise halka genişledikçe şeyhin otoritesi de güçleniyordu, çünkü zikre başlamak için de, sohbete kabul edilmek için de, icazet almak için de onun izni gerekiyordu.”